RiTmİk_TaMaRa

Senaryonun Adı...: BU İZ BENDE KALIR...

Senaryonun Konusu...: Yapayalnız bir kız çocuğuyken, genç bir kadın tarafından sahiplenilen bir genç kız... Ve yıllar sonra, yaşadıkları pişmanlıklar, birbirlerine olan kırgınlıkları... Her şeyden önce iki kadının yaşamı... Bir "aşk" hikayesi olarak kurgulanmamıştır!
Oyuncular...:

Bikem (Pelin Karahan!) : Şuan 18 yaşında 10 yıl önce Öykü ile yolları kesişiyor ve yalnızlığı son buluyor...

Öykü(Görkem Yeltan) : 38 yaşında bir kadın. 10 yıl önce eşini ve oğlunu bir kazada kaybettikten sonra, Bikem'i evlat ediniyor.

Emre (Yiğit Evgar : Öykü ve Bikem'in yaşamına girip, kurulması zor dengeleri yıkan insan...

Selçuk (Haluk Piyes) : Bikem'in yaptığı hatayı Öykü'nün anlamasında payı olacaktır.
Senaryo...:

1.BÖLÜM : "Uzat elini bana, yalnızlık yalnız kalsın!..."

Karanlığın oyunlarından korkar çocuklar… Hep kendilerine en yakın hissettikleri anne ya da babalarına sarılırlar öyle değil mi?

Bikem’de karanlığın oyunlarından korkan bir çocuktu. Diğerlerinden tek farkı; hayatta yalnız olması. Yalnızdı bu küçücük yürek. Karanlığın oyunlarından korktuğunda, düşüp dizini kanattığında sarılıp göğsünde ağlayabileceği bir anne ve babası yoktu! Yalnızca kaldığı çocuk yuvasındaki görevli kişiler. Ama hiçbiri Bikem’in istediği sıcaklığı hissettiremiyordu ona… Bikem bir anne sıcaklığı istiyordu… Ama hayat herkese adil davranmaz… Bikem’e de davranmamıştı. Aslında çok, çok hak etmesine rağmen bir ailesi yoktu! Yapayalnızdı, küçücük yüreğiyle aşamıyordu her şeyi.

Nedensizce büyümek istiyordu. Neden bilmiyordu, ama büyümek istiyordu. Her gece uyumadan önce hayaller kurardı. Hep büyümüş olduğunu ve bir ailesi olduğun hayal ederdi. Çocukları olurdu hayalinde ve tabi ki çok sevdiği deniz kenarında bir evi olurdu; evin büyük, güzel bir bahçesi olurdu, çocukları ve hayallerindeki eşiyle kahvaltı yapar oyun oynarlardı çocuklarıyla… Bu hayaller onun daha çok büyümek istemesine neden oluyordu. Belki de hayallerindeki bu güzel aile onun –neredeyse- anne ve babasını hiç tanımamış olmasındandı. Belki de bu yüzden yalnızca kendine ait bir ailenin hayallerini kuruyordu.

Kim bilir, bu küçük yürek bir gün sahip olabilir miydi hayallerindeki aileye? Hayallerindeki o adamla karşılaşabilir miydi? Hayat en azından ona bunu verir miydi? Yapayalnız geçmiş bir çocukluğun ardından en azından bunu elde edebilir miydi; kendine ait bir aile…

Bazen bu hayalleri kurarken karanlığın oyunlarına şahit olur, battaniyeye iyice gömülür tir tir titreyerek, bazen de ağlayarak uykuya dalardı. Korkuyordu karanlıktan, çok korkuyordu… Karanlıktaki gölgeler hep ona “hayaletlermiş” gibi gelirdi. Ürkerdi bu gölgelerden… Ne yapacağını bilemez, yanında annesinin olduğunu hayal eder battaniyesine sarılır titreyerek uykuya dalardı…

Bikem, yine yalnızlığa açmıştı gözlerini. Hafta sonuydu, birçok ziyaretçi olabilirdi. Bikem hafta sonlarını çok severdi. Genelde bir sürü ziyaretçi gelir hatta herhangi bir çocuğu hafta sonu için eve götürürlerdi. Bikem nedensizce o gün öyle mutluydu ki, o çok sevdiği kırmızı rugan ayakkabılarını giydi. Kırmızı elbisesini giyip, bakıcı ablasına saçlarını bağlamasını söyledi kırmızı tokalarıyla. Bakıcı kırmadı onu ve bağladı saçarlını. Bikem öyle tatlı görünüyordu ki…

Bikem aynanın karşısına geçip kendine baktı.
“Belki de bu kez beni seçip, götürür birileri.” Dedi gülümseyerek.

Bikem’i o güne kadar kimse götürmemişti evine. Oysa Bikem öyle çok isterdi ki gitmeyi o insanlardan biriyle. Arkadaşları gidip döndüklerinde yaptıklarını anlatırken Bikem sessizce uzaklaşır, bir köşede bacaklarını içine çeker sessiz sessiz ağlardı. Bikem bu kez de aynı şeyin olmasını istemiyordu. En azından bu kez –ilk kez- olsun birilerinin onu götürmesini istiyordu. Bikem’in zaten yetimhane de arkadaşı da yoktu. Evet, arada bir oynadığı çocuklar vardı ama hep birlikte olduğu bir arkadaşı yoktu. Bikem’in küçücük yüreği yalnızlığa mahkûmdu.

Bikem ve diğer çocuklar kahvaltı yaptıktan sonra ziyaretçiler gelmeye başlamıştı. Genç bir Bayan, Bikem’in yanına geldi. Siyah saçları, yeşil gözleri, dolgun dudakları ile hoş bir bayandı.
“Adın ne senin küçüğüm” diye sordu sesi öyle yumuşak ve sevgi doluydu ki…
“Bikem” dedi Bikem mutlu bir şekilde.
“Bende Öykü. Kaç yaşındasın Bikem?” dedi Öykü.
“8 sen?” dedi Bikem.
“28 yaşındayım.” Dedi Öykü.
“Sen buraya yalnız mı geldin?” diye sordu Bikem.
“Evet.” Dedi Öykü.
“Ama şimdi yalnızsın, normalde yanında olabilecek bir ailen var.” Diye yakındı Bikem.
“Yok küçücüğüm. Benimde bir ailem yok. Biliyor musun, küçük bir oğlum vardı 1 yaşındaydı…” dedi Öykü. Gözleri dolmaya başlamıştı.
“Ne oldu ona?” diye sordu Bikem.
Bu soruyla Öykü gözyaşlarını daha fazla hapsedememişti. Rimelleri ile beraber gözünden yaşlarda süzülüp akmıştı.
“Birkaç ay önce babasıyla onu bir kazada kaybettim.” Diyebildi Öykü yalnızca.
Bikem üzülmüştü Öykü’ye. Yanına yaklaştı, sarıldı ona.
“Üzülme onlar cennette. Benim anne ve babamda orda. Hem belki orda tanışmışlardır.” Dedi onu teselli etmek istercesine.
“Kim bilir, belki de küçüğüm. Belki de beraberdirler.” Dedi Öykü ona.

Öykü ısınmıştı bu küçük çocuğa. Aslında o kadar olgun davranıyordu ki. Onun sekiz yaşında küçük bir kız çocuğuna inanmak güçtü. Bikem yalnızlıkla olgunlaşmıştı. Yalnızlık onu henüz küçük bir kız çocuğuyken bir kadın kadar olgun yapmıştı.

“Seni alsam, hafta sonu için değil; hep. Hep benimle kalsan. İster misin?” dedi.

Bikem bu soruyla öyle mutlu olmuştu ki. Bikem yalnızca hafta sonu almasına bile razıydı, ama o Bikem’i hayatının sonuna kadar yalnızlıktan çekip almak istiyordu. Bikem’i karanlıktan, güneşin doğduğu aydınlık bir dünyaya götürmek istiyordu. Bikem bu soruya, “hayır” yanıtını verebilir miydi? Ya da vermesine engel bir arkadaşı var mıydı bu yetimhane de; hayır yoktu. Öyleyse “hayır” demesine bir neden de yoktu.

“İsterim…” dedi sadece. Sonra başını önüne eğdi. Mavi gözlerinden süzülen yaşlar pembe yanaklarından aşağı akıyordu. Mutluluktan ağlıyordu Bikem. Artık gece karanlıktan korktuğunda ona sarılabilecek biri vardı, artık düştüğünde dizi acıdığında biri ona pansuman yapacaktı; sevgiyle. Biri ona artık “anne” şefkatiyle davranacaktı. Bikem mutluluğunu mavi gözlerindeki yaşlarına yüklemiş, pembe yanaklarından aşağıya akıtıyordu. Ama yine de görmesini istemiyordu gözyaşlarını onun. Belki de artık kocaman bir kız olduğunu düşündüğü için onun yanında ağlamaktan utanıyordu.

Öykü Bikem’in bu halinden oldukça etkilenmişti.

“Hadi sen hazırlan bende işlemleri tamamlayayım. Sonrada evimize(!) gidelim.” Dedi Öykü.

“Peki” dedi Bikem ve eşyalarını toplamaya gitti.

Bikem’in sıcak bir evi olacaktı değil mi? Hiç gelmemişti bu. O kendini saracak, koruyacak sevgi dolu bir yüreği düşünmüştü sadece. Ama bununla beraber kendine ait bir odasının bile olduğu bir yuvaya sahip olacaktı. Bakıcılardan birinin yardımıyla eşyalarını toplarken buraya ilk geldiği gün geldi aklına.

Daha 4 yaşındaydı o zaman. Gecelerce annesini, babasını aramış; bulamamıştı. Hayatta değildi onlar. Ona söylenen “Cennetteler” sözünden de hiçbir şey anlamıyordu. Cennet güzel bir yerdi, ama niye o zaman onu da götürmemişlerdi? Onu sevmiyorlar mıydı? Onu niye yalnız, savunmasız bırakmışlardı? Aslında şuan da “Cennet” hakkında pek bir şey bilmiyordu. Evet, güzel bir yerdi, ama anne ve babası isteyerek onu bırakıp gitmemişti oraya. Orası güzel bir yerse neden isteyerek gitmemişlerdi ya da neden, neden onu da alamamışlardı yanlarına?

Sonunda Bikem eşyalarını toplamıştı, Öykü’de işlemleri yapmıştı. Bikem, Öykü’nün elini tuttu. Birlikte arabaya gittiler. Öykü onun emniyet kemerini taktı özenle, sonra geçip arabayı çalıştırdı.

Bikem eve geldiklerinde, bu yabancı evi inceliyordu. Her gördüğü nesneyi beynine kazımak istiyordu. Öykü onu elinden tutup bir odaya götürdü.

“Burası senin odan olacak.” Dedi Öykü.
“Balkon var, deniz manzaralı çok güzel. Çok teşekkür ederim.” Dedi Bikem.
“Beğendiğine sevindim küçüğüm. Gel hadi yerleştiririz eşyalarını birazdan odana, şimdi yemek yapalım birlikte.” Dedi Öykü.
“Peki.” Dedi Bikem.

Bikem’e verdiği oda gerçekten çok güzeldi. Bayağı büyük bir odaydı, balkonu vardı, yatağın yan tarafı komple camdı ve deniz manzaralıydı. Bikem denizi çok seviyordu ve bu oda onu öyle mutlu etmişti ki. Kim bilir, belki martı çığlıklarını duyunca karanlıktan da korkmazdı. Hem korksa bile karşı oda Öykü’ nün dü onun yanına gidebilirdi. Öykü ona annesinin sarıldığı gibi sarılabilirdi. Ona karanlıktan korkmaması için hikâyeler anlatabilirdi.

“Yarın yeni okuluna kaydını yaptıralım” dedi Öykü.
“Orada arkadaşım olacak mı?” dedi Bikem.
Onun yetimhane de arkadaşı yoktu çünkü hiç. Yeni okulunda yeni hayatında bir arkadaşı olmasını çok, çok istiyordu.
“Olacak tabi ki. Yetimhane de hiç arkadaşın yokmuş diye duydum” dedi Öykü.
“Evet, yoktu hiç arkadaşım. Çok yalnızdım orda.” Dedi Bikem
“Artık yalnız değilsin canım. Artık bende yalnız değilim” dedi Öykü.

Onunda yalnızlıktan sıkıldığı belliydi. İkisi de yalnızdı o güne kadar ve o gün hayat bu iki yalnız yüreği bir araya getirmişti. İkisinin de yürekleri birbirleriyle dolup, yalnızlığı delip geçecekti.

Günler geçmişti aradan. Bikem yeni okuluna başlamıştı. Yine arkadaşı yoktu. Ama bu kez okuldaki yalnızlığına üzülmüyordu. Çünkü Öykü işinden arta kalan zamanlarda Bikem’le öyle çok ilgileniyordu ki. Bir arkadaştan daha yakındı ona, daha çok eğleniyorlardı. Bikem bir arkadaştan daha yakın, daha sıcak görüyordu Öykü’yü.

Öykü’ de birçok arkadaşıyla vakit geçirmektense Bikem’le vakit geçirmeyi yeğliyordu. Bikem’le alışveriş yapıyordu, Bikem’le kuaföre gidiyordu, Bikem’le spor salonuna gidiyordu. Artık her yere beraber gider olmuşlardı. Her an beraberlerdi.

Geceydi. Bikem yine korkuyordu. Yavaşça kaydı yataktan indi, terliklerini giydi ve Öykü’nün odasına gitti. Öykü pikeyi kafasına kadar çekmişti, ama titrediği belliydi. Bikem hafifçe dokundu ona.

“Ben geldim Öykü. Korkuyorum…” dedi Bikem.
“Gel yanıma canım.” Dedi Öykü, örtüyü açtı. Sesi boğuktu, ağlamış gibiydi. Gözleri kızarmıştı.

Bikem yatağa girdi. Ona sarıldı, başını göğsüne gömdü. Öykü’nün ağladığını gözyaşları saçlarına damlayana kadar fark etmedi.
“Onları özledin değil mi?” dedi Bikem sessizce.
“Evet, özledim… Onları çok özledim…” dedi Öykü.
Bikem’in de mavi gözlerinden pembe pembe yanaklarına doğru yaşlar süzülüyordu.

Bu kez, saklamıyordu gözyaşlarını Öykü’den. Bu kez özlemini yüklediği gözyaşlarını Öykü’den saklamıyordu. Kim bilir, belki de Öykü’nün özlemlerini de katmıştı gözyaşlarına…

Saklama gözyaşlarını benden küçüğüm…
Ağlamak zayıflık değildir bilesin…
Eğer özlemlerin, sevgin akıyorsa pembe yanaklarından,
Yüceliktir bilesin küçüğüm…
Saklama gözyaşlarını…
Özlediklerine akıt gözyaşlarını…*
Yavaşça sildi Bikem’in gözyaşlarını Öykü.

“Bende onları çok özlüyorum. Neden beni de götürmediler sanki” dedi Bikem. Yıllardır içinde sakladığı soru, ince bir sitemle dolu bu soru, dökülmüştü dolgun pembe dudaklarından.

“Sakın, sakın bir daha söyleme bunu. Eğer sende onlarla gitseydin, şimdi kim benimle olacaktı. Kim bana onların acısını unutturacaktı. Kim benimle uyuyacaktı, kim bana YAŞADIĞIMI HATIRLATACAKTI!” dedi Öykü.

Gözyaşları durmuştu, Bikem’e onun için ne kadar değerli olduğunu hissettirmeye, anlatmaya çalışıyordu. Sanki bunu yapmasa Bikem’de onu bırakıp bulutlara gidecekmiş gibi geliyordu ona. Ona yaşadığını anımsatan bu küçük kızın onu bırakması onu öyle korkutuyordu ki… Eğer o da onu bırakırsa yaşayamam, ölürüm diye düşünüyordu. Birinin daha onu bırakmasına dayanamazdı, bu yükü kaldıramazdı…

Bikem’de farkında olmadan Öykü’yü ablası, arkadaşı, annesi babası kısacası; ailesi, her şeyi yerine koymuştu. Onunda hayatının merkezinde Öykü vardı ve eğer Öykü bir gün, bir gün bulutlara giderse o küçük yüreği kaldıramazdı bunu, dayanamazdı. Küçücük yüreğiyle yaşadığı yalnızlık ve kaybetme acısı ona yetmişti. Bir taneye daha dayanamazdı! Bu onun küçücük yüreğine çok ağır gelirdi…

Bikem hala düşlerinde o kendisine ait evi ve aileyi hayal ediyordu. Ama eğer bu hayal gerçekleşirse Öykü’den ayrılacağı ve Öykü yine yalnız kalacağı için bu hayal canını yakıyor ve Öykü’nün ona gösterdiği sevgiye karşılık suçluluk hissediyordu. Sanki Öykü bu hayali duyarsa onu istemediğini düşünecekti, incinecekti.

Öykü uyumuştu çoktan. Bikem uyuyamıyordu bir türlü. Gecenin sessizliğinde küçük bedeninin sessizce yataktan kaydırdı ve terliklerini giyerse ayak sesleri Öykü’yü uyandırabilir diye yalın ayak kırmızı-siyah halı üzerinden yavaş adımlarla ilerleyip, odasına gitti. Günlüğünü aldı –Öykü haberdar değildi bu günlükten-. Gizli bir iş yapıyormuşçasına açtı.

“Öykü, benim annemleri özlediğim kadar özlüyor onları. Ben olmasam öyle yalnız ki ve o olmasa bende öyle yalnızım ki… Öykü benim her şeyim olmuş ta ben farkında değilim! O benim; annem, babam, ablam, arkadaşım, kader ortağım, her şeyim… Bundan sonra ki yaşamımda o olmasa yapamam… Onsuzluğu kaldıramam! Annemin, babamın olmayışını kabullendim, ama Öykü’nün olmayışını kabullenemem… Çünkü onların yokluğunu bana hissettirmeyen tek kişi; Öykü.
Bazen kurduğum hayallerden dolayı pişmanlık duyuyorum. Neden mi? Öykü, ona haksızlık yapıyorum gibi geliyor bu hayalle. Sanki… Sanki öğrenirse onu istemediğimi düşünecek, incinecek, ruhunu bir kez de ben kanatacağım diye üzülüyorum. Onun ruhunu da “Cennet’e uçup gidenler” çok kanatmış… Birde ben bu hayalle onu istemediğimi ona hissettirmek istemiyorum. Çünkü ben hayalimden vazgeçecek kadar yanımda istiyorum onu…”
Bikem günlüğünü kapattı ve odasına geldiği sessizlikle Öykü’nün yanına döndü. Aynı sessizlikle, ona hissettirmeden yatağa girdi ve ona sarılıp uyudu.

Beğenmeniz dileğimle...
Melisa

Not 1: 2. bölümden itibaren 10 yıl sonrasından devam edecektir
Not 2: Bu senaryoyu melisa_b nickiyle Dizifilm.com'da hala yazmaktayım!

__________________

mervesar

Çok Güzel Olmuş. Tebrik Ederim Canım. Devamını en kısa zamanda Bekliyoruz...

__________________

----------------------------
°¸'΅Θק Мз®ώξѕǻ® קΘ΅'¸°
----------------------------

''Kendin için yaşamalısın her şeyden önce bu dünyada..Yoksa bu dünya senin olmaktan çıkar..Başkalarının dünyasında bir figüran olursun sadece..''
----------------------------------------------------------------- xox

RiTmİk_TaMaRa

Çok teşekkür ederim. Beğendiğinize ve yorum yaptığınıza çok sevindim...

Sevgilerimle,
Melisa

__________________

RiTmİk_TaMaRa

Daha fazla yorum bekliyorum, istiyorum!

__________________

xox

güzel bir senaryo..dizifilm'de okuyodm bn ama burdan tekrar okumaya başlicam artk ellerine sağlkkk..

__________________

She'll Be Loved..

RiTmİk_TaMaRa

Hım... DF'de okuyordun demek, nickin neydi orada?
Teşekkürler...

__________________

xox

diziflmde serra_12ydi nickm ama çok fzla yorum yazmıyodum..

__________________

She'll Be Loved..

RiTmİk_TaMaRa

Hım... Başlıkta gördüm seni sanıyorum ki, fakat bana hiç yorum yapmamıştın...

__________________

xox

evt herkese yorum yapamıyodm sadece nur ve burcuya yazıyodm yorumları senin de sıkı takipçindm.. ama yorum yapmadım hiç. sen bayağı ilerlemişsnn ya diziflmde ellerine sağlk ama çkk güzel senaryo..

__________________

She'll Be Loved..

ortakatro

paylaşım için teşekkürler

__________________
KENDİNE GÜVENEN ŞÖYLE GELSİN....