Bütün yalnızlığımı bir kadeh gözyaşıyla
Kurak topraklara bıraktım.
Çünkü onlar kuraktılar,
Ve güneş hep tepelerinde sıcak

Ay aynasında yansıyan ufak ipliklerin,
Çocuksu bakışlarda gölge oyunlarıyla
Ruh kazanmasıydı hayat.
Ve beden
Hiç telaffuzu olmayan yankılardı.

Çığlıklarımda hiçbir yankı geri dönmedi bana.
Aşklarım parlamadı yıldızlar gibi
Gecenin karanlığında.
Çünkü onlar kayboldu atmosferin katmanlarında.

Bağırmamışken,
Ağlamamışken,
Bırakmamışken içime çektim onları,
İçlerine çektiler,
Yer çekimi yokken.

Annemin rahmi gibi bölündü inançlarım.
Ve her dil,
Gergedan derisi gibi sertti aşk masumken.

Hayat,
Menilerin akışından bakmaktı dünyaya belki de.
Ya da tam tersine akmaktı.
Yapamadım.

Aşkın büyüsünden yüzülmüş ipeklere
Ten tadında hüzünler besledim.
Ruhumu
Siyanürle yıkanmış inançlarıma emanet ettim.

Kutsallığıma ise
Kimse dokunamaz artık.
Şeytan çok uzaklaştı kalbimden,
Düşler bitti.
Bir hiç olmanın gerçeği ile yüzleşmenin
Yüzülmüşlüğünü taşıyorum üzerimde.


Edebiyat...(Tolga BAŞ)